Categorie: Asperger

Asperger is een vorm van autisme. Zelf omschrijf ik het vaak als “een lichte vorm”, hoewel dat technisch gezien niet helemaal klopt. Ik heb Asperger, wat inhoudt dat mijn prikkelverwerking iets anders werkt dan bij “normale” mensen. Ik krijg meer binnen. Oogcontact, geuren, geluiden. Soms is alle informatie een beetje too much voor me, dan kijk ik weg, trek ik me terug. Maar Asperger heeft ook voordelen: ik ben goed met logica en heb oog voor detail.

All my life

does it ever get any better
or will i feel this way the rest of my life
i just can’t get it together
now and then i’m losing my mind
Krezip – All my life (want Krezip was zó awesome toen ik vijftien was…)

Vroeger dacht ik altijd dat het nooit meer goed zou komen. Dat ik gedoemd zou zijn tot een slonzenbestaan, dat ik nooit meer energie voor iets zou hebben en dat mijn leven in rappe vaart afstevende op de afgrond. Tegenwoordig weet ik dat het niet zo is: soms heb ik gewoon een meh-dag. Gaat wel weer over.

Vandaag is zo’n dag. Niet zo gek, want ik heb een druk weekend achter de rug. Sowieso zijn het drukke tijden. Er zijn coutureshows, de Amsterdam Fashion Week komt eraan, dan is er nog de Elite Model Look en zondag was ik met Team Fashionmilk op The Model Convention. Tot ’s avonds laat zat ik de foto’s te bewerken, terwijl lieve Aminanta tot nóg later de interviews aan het uitwerken was.

Lees snel verder!

Bones

Ik zit op yoga. Elke vrijdagochtend begeef ik me richting een klasje met een stuk of zes, zeven huisvrouwen, die onder leiding van een lieve lerares niet al te zware yoga-oefeningen uitvoeren. Aan het einde is er meditatie. Daarna krijgen we thee en praten we wat na. Of beter gezegd, praten zij wat na.

Ik zeg meestal niet zo veel. De dames keuvelen over wat er de vorige avond op tv is geweest, maar ook over pijntjes, kwaaltjes en de daarbij helpende alternatieve geneeswijzen. Kijk, daar haak ik af. Ik geloof niet in alternatieve geneeswijzen. Ik geloof best dat darmbacteriën verantwoordelijk kunnen zijn voor geestelijke problemen, maar dat vind ik geen pseudo-wetenschap. Dat valt voor mij onder recente wetenschappelijke ontdekkingen. De dames in het yogagroepje vinden het wonderbaarlijk. Om vervolgens in één adem door te praten over homeopatie, je weet wel, dat met die duizend maal verdunde watertjes.

Lees snel verder!

Volgende halte: paniekaanval

“The next station is… Shinagawa!” De trein stopt, het stationsmuziekje klingelt vrolijk door de trein. Zal ik uitstappen? Nee, het gaat wel. Of… Nee, het gaat wel. Nog maar vijf stationnetjes tot Tokyo. Op Tokyo weet ik de weg. Op Tokyo zijn toiletten. Op elk tussenliggend station ook, volgens de Lonely Planet, maar kan ik die zo snel vinden? Nee, gewoon blijven zitten. Nog maar vier stationnetjes tot Tokyo.

Ik wil niet dat mijn vakantie er zo uitziet. Dat ik niet navigeer van hotspot naar hotspot, maar van toilet naar toilet. Gisteren gingen we lunchen met Kei, in een leuk Italiaans restaurantje. Direct kijk ik om me heen. Waar is hier het toilet? Nee, ik hoef er niet heen. Ik wil alleen maar even weten waar ‘ie is.

Lees snel verder!

Talk that talk

Als autist heb ik soms moeite met communicatie. En dan bedoel ik eens niet het stereotype niet begrijpen wat iemand bedoelt of wanneer iemand verdrietig is, maar gewoon, het praten an sich. Geluid maken. Woorden vinden.

Ik zeg “soms”, omdat het lang niet altijd het geval is. Er zijn dagen dat ik fris en fruitig over straat huppel, de buschauffeur goedemorgen wens, iemand erop wijs dat ‘ie z’n ov-chipkaart heeft laten vallen, alles. Er zijn dagen dat ik geen autisme lijk te hebben. Dan ben ik spontaan en leuk en vrolijk.

Lees snel verder!

#nofilter

11190747_1581315758822548_1561105835_n

Een van de nadelen van Asperger is overprikkeling. Omdat mijn autistische hersentjes meer prikkels binnenkrijgen dan hun “gewone” equivalent, ben ik sneller moe. Of nou ja, moe… Was het maar gewoon moe. Ik raak overprikkeld. Dat houdt in dat ik plotseling geluiden, geuren of licht niet meer kan handelen. Dat betekent dat ik he-le-maal gek word als er iemand in mijn buurt smakt, slikt of zelfs ademt.

Lees snel verder!

Voorwaarden

“Dat is een hele stap”, aldus mijn coach. Ze pakt een stift en begint op het bord te tekenen. “Wat zijn de voorwaarden om samen te kunnen wonen?”

Samenwonen? Euh, ja. Op proef, in eerste instantie. Vrijdag staat Riemer bij mij voor de deur met een stapel kleren, zijn televisie, Apple tv en iMac. Bij mij? Jep, bij mij. Want ik heb zo’n gaaf huis.

“Maar hoe lang kennen jullie elkaar nu? Twee maanden? Heb je zijn ouders eigenlijk al wel eens ontmoet?” Nu wonen de ouders van Riemer in Thailand, dus die had ik tot voor kort nog niet ontmoet. Dit weekend was het zover, omdat zijn ouders zaterdag zijn geland vanuit Thailand voor een korte “vakantie” hier. De ontmoeting verliep vlekkeloos, althans, voor mij dan. Riemer raakte wat overprikkeld door spelende neefjes met Duplo-autootjes over plavuizen en een iPad-piano-app. Interessant om dat ook eens van een andere kant te zien; normaal gesproken ben ík het die dan in mijn eigen cocon duikt en het liefst weg wil. Maar ik had nergens last van, dronk mijn thee, at een koekje en luisterde naar de verhalen van Riemers moeder.

Lees hier verder! ☞

4 minuten

Ik las laatst in de Viva dat er een gouden recept is om verliefd te worden. Het enige wat je daarvoor zou moeten doen, is elkaar 36 vragen stellen en vier minuten in de ogen kijken. Hoe ik, als oogcontactvermijdende autist, ooit iets met Riemer, eveneens oogcontactvermijdende autist, heb gekregen is voor mij een raadsel. En hoewel het natuurlijk niet meer nodig is om verliefd te worden, leek het me alsnog machtig interessant de vragenlijst en het aankijken eens te proberen.

Tijdens het sushi eten kijken we doorgaans vooral naar onze telefoon. Nee, oké, dat klinkt iets te overdreven. Maar goed, de sushi, de rode lantaarns, de kerstverlichting en de medebezoekers zijn natuurlijk ook erg interessant. Ik kijk eigenlijk overal naar, behalve naar de persoon die tegenover me zit. Tot eergisteren. “Zo, ik ga je eens even vier minuten aanstaren!”, zeg ik met een grijns tegen Riemer. Hij wordt er na een halve minuut al erg ongemakkelijk van. Ik vind het wel grappig, ik heb immers de touwtjes in handen. Maar na iets meer dan een minuut wordt het mij ook te veel. “Hey, je hebt een berichtje!”, wijs ik naar zijn telefoon. Errr. Mislukt!

’s Avonds pakken we de vragenlijst erbij. Voor wie ‘m ook wil doen, zie hieronder. Tot half twee ’s nachts hebben we gepraat, al zijn we maar tot vraag negen gekomen. Steeds dwaalden we af en vertelden we elkaar meer en meer. Dingen waar je normaal gesproken niet naar vraagt, maar die wel machtig interessant zijn om van elkaar te weten. Kortom, volgens mij is deze vragenlijst een aanrader voor iedereen. Check it out!

Bekijk de lijst hier!

Risperdal-update

Vorige week had ik een afspraak bij de psychiater vanwege mijn medicijnen. Voor wie even niet meer weet hoe het zat: ik had Risperdal, mocht daarmee stoppen, dat werkte niet zo goed, dus toen ben ik na een week weer begonnen. Nadeel van Risperdal: ik kom ervan aan. En ik word er suf van.

Dat laatste merkte ik vooral goed toen ik even gestopt was. Ik merkte dat ik grappiger werd, dat ik weer meer moest lachen om mijn eigen suffe grapjes en dat ik meer hardop zei. Als ik Risperdal neem, dan denk ik vaak wel iets, maar komt het mijn mond niet uit. Dus.

Lees hier verder! ☞

Mezelf zijn

Ik had gisteren een verhelderend gesprek met mijn mamsie. Het onderwerp: mezelf zijn. “Onzin,” had ik jaren geleden gezegd, “je bent toch altijd jezelf?” Toch merk ik dat ik het de laatste tijd steeds moeilijker vind, dat “mezelf zijn”.

Misschien is het omdat ik nu weet dat ik Asperger heb. Ik weet dat ik on-sociaal ben, en lomp. Dat ik soms vergeet te vragen hoe het met anderen is, en honderduit praat over mijn eigen dingen. Soms vind ik het heerlijk om stilletjes met een laptop op schoot in een hoekje te kruipen. Ik herinner me hoe ik vroeger met Arthur zat te nerden, de hele avond op de computer, en dan zeiden we tegen elkaar: “Gezellig is het hè?”

Lees hier verder! ☞

Stoppen met Risperdal

Wat vooraf ging, in Goede Tijden, Slechte Tijden: Toeps kreeg Risperdal voorgeschreven voor haar autisme. Lees de blog daarover hier.

Vorige week had ik een afspraak met de psychiater, over mijn medicijnen. Mijn oude psychiater werkt inmiddels niet meer bij The Busy People, dus ik kreeg een nieuwe mevrouw. We maakten kennis en ze vroeg hoe mijn medicijnen (Risperdal) tot nu toe bevielen. “Ja, op zich wel goed geloof ik, maar ik merk er niet heel veel van.” Nou ja, ik was er wat van aangekomen. Mevrouw ging een weegschaal halen, waarna bleek dat ik nog meer was aangekomen dan ik dacht.

Lees hier verder! ☞

Psycholoog

Hoera! Ik krijg een psycholoog! Ja, nu denk je misschien, ben je daar blij mee? Jep, daar ben ik heel blij mee. Na het vorige gesprek bij coaching maakte ik me daar namelijk best wel zorgen over. Maar dus, ik krijg gesprekken bij de psycholoog, dat lijkt me heel fijn tegen de paniekaanvallen en al die nare niemand-zit-op-mij-te-wachten-gedachtes. Dus jeej!

Lees hier verder! ☞

We zijn niet allemaal Kees

Gisteren sprak ik met een mede-autist. Een kort Facebookgesprekje, warin zij vertelde hoe herkenbaar mijn blog was. Dat vond ik fijn om te horen, want da’s één van de redenen dat ik deze stukjes hier optik. Ik vind het fijn om te horen dat mensen denken: “Yes, eindelijk eens een normale autist.” We zijn immers niet allemaal Kees.

Circuspaard

Het is vast ook gewoon iets van tv. Als er iemand met anorexia gezocht wordt, dan hebben ze het liefst iemand van 28 kilo. Gaat het over autisme? Dan willen we graag mensen met drie Duitse steden nagebouwd in modeltreintjes, Eiffeltorens van tandenstokers, iemand die New York kan natekenen na één enkele helicoptervlucht of toch anders minstens wel iemand die bij elke datum razendsnel kan uitrekenen of het toen dinsdag of woensdag was. Autisten zijn een soort circuspaarden, ze kunnen kunstjes.

Lees hier verder! ☞

Merlin de tovenaar

De break is nu twee weken geleden. Twee weken van paniek en narigheid, al moet ik zeggen dat het nu natuurlijk een stuk beter gaat dan een week geleden. Hoe dat komt? Ik denk doordat ik mensen heb opgezocht. Al wil ik dus nog steeds meer hulp, verdulleme.

Natuurlijk hielpen de drie dagen fotograferen bij Mieke Petiet ook. Even eruit, even lekker werken, lekker geld verdienen en met Maan als assistent is het ook nog eens hartstikke gezellig. Woensdagavond sprak ik met Hannah af, donderdagavond keek ik – in mijn uppie – Wie is de Mol.

Vrijdag was een good old Fashionmilkdagje. Giulia kwam werken, maar niet voordat ik mijn nekwervels beurs maakte in een nekstand bij yoga. Yoga is nog steeds relaxed, ik kijk er elke week naar uit.

Lees hier verder! ☞

Update

Dat je naar coaching gaat, om meer hulp vraagt, en dat de coaching dan zegt: “Ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is.” Even was ik stomverbaasd. En boos. Want joehoe, het gaat niet goed, weet je wel?!

De afgelopen week was heftig, erg heftig. De breakup viel me zwaar, en niet alleen dat, ik voelde me al langer rot over “muh levuh” en dat kwam ook nog even extra tot uiting. Ik denk dat ik me de afgelopen tijd erg heb gericht de relatie met Maarten. Als die maar goed zou komen, dan kwam de rest ook goed. Als ik maar bij hem kon crashen, dan zou ik het wel redden. Maar het kwam niet goed, en daar zat ik dan met mijn stomme leven.

Lees hier verder! ☞

Breng nu de aandacht naar je linkerteen

Gisteren had ik de eerste les mindfulness voor mensen met autisme. Deze cursus was me aangeraden vanuit coaching, omdat ik met mindfulness zou kunnen leren beter mijn grenzen aan te voelen, minder te piekeren en meer in het nú te zijn. Ach, dacht ik, waarom niet, het boek heb ik toch al. (Ik was ooit heel fanatiek alle boeken over autisme aan het kopen op bol.com, vandaar. Dit boek, trouwens.)

Mindfulness met rozijnen

Maar dus, mindfulness met autisten. Heel bevooroordeeld dacht ik dat dat allemaal debielen zouden zijn. Wonder boven wonder, het waren allemaal heel normale mensen, net als ik. (Haha. Ha.) Een groepje van rond de tien mensen, allemaal met enige vorm van autisme, maar, laten we zeggen, niet het kaliber Kees.

Lees hier verder! ☞

Op die fiets

Lieve allemaal, bedankt voor jullie support. Direct na het posten van mijn blogje kwamen op Facebook de reacties binnen. Josefien gooide de knuppel in het hoenderhok en zei: “Waarom stop je niet gewoon met Fashionmilk?” Die kwam aan.

Melkdip

Waarom stop ik niet gewoon met Fashionmilk? Omdat mijn leven, omdat stagiaires, omdat zonde-van-de-moeite! Volgens een boek dat ik ooit las, is dat een denkfout. Ergens meer moeite in kieperen omdat het anders zonde van de moeite is, is alleen maar zonde van nog meer moeite. Maar dus. Fashionmilk.

Aan de ene kant hou ik van die site, heb ik er passie voor en wil ik ‘m groot maken en alles. Aan de andere kant… Meh. Ik weet het niet. Ik heb een dipje, of zo. Een motivatiedip. Alles moet en alles beperkt me ook in de andere dingen die ik wil. Vanavond een recap schrijven, daar heb ik nog wel zin in. Maar dagelijks die editorials posten… Saaaaaai!

Lees snel verder!