Categorie: Asperger

Asperger is een vorm van autisme. Zelf omschrijf ik het vaak als “een lichte vorm”, hoewel dat technisch gezien niet helemaal klopt. Ik heb Asperger, wat inhoudt dat mijn prikkelverwerking iets anders werkt dan bij “normale” mensen. Ik krijg meer binnen. Oogcontact, geuren, geluiden. Soms is alle informatie een beetje too much voor me, dan kijk ik weg, trek ik me terug. Maar Asperger heeft ook voordelen: ik ben goed met logica en heb oog voor detail.

Airco’s zijn de hel

I know, I know, ik ben twee dagen te laat voor wereldautismedag. Maar guess what: voor mij is elke dag wereldautismedag! (Huhuhu.) Daarom hier een stukje over een van de minder bekende symptomen van autisme: sensorische overgevoeligheid.

Als je over autisme praat, denken veel mensen aan communicatieproblemen. Jij hint op verandering, en autistische Pietje snapt daar niks van. Jij bent verdrietig, en autistische Pietje staat er stoïcijns bij. Ook heb je misschien wel eens gehoord van overprikkeling, maar dan denk je vooral aan drukke feestjes, met hard geluid, veel mensen en knipperende discolichten.

Lees hier verder! ☞

Beveiligd: No monkeys

Er is geen samenvatting, omdat dit een beveiligd bericht is.

Lees hier verder! ☞

Een hotel in je woonkamer en circuits in je hoofd

Ik had natuurlijk al eerder in een capsule hotel geslapen. Toen ik in Sendai was, logeerde ik vijf nachten in 9Hours, een modern, fancy capsule-concept. Dus toen ik op Booking.com zag dat Hongkong óók een capsule hotel had, besloot ik daarvoor te kiezen. Dat het hotel op een toplocatie lag, midden in Causeway Bay en bij Charis om de hoek, was een extra doorslaggevende factor.

Goed. Dus ik vlieg vijf uur in een bus met vleugels van HKexpress (geen tv, eten zelf kopen, dat verhaal), pak de airport express, daarna de metro, en ik haast me naar het hotel; ik zou daarna nog met Maan en Yves gaan eten, en ik was al laat.

Lees hier verder! ☞

Nul hulp? Da’s dan duizend euro!

Oh mensen, ik ben boos. Heel boos. Op Bosman GGZ. Ik zal jullie vertellen waarom.

Ergens in april 2017 werd ik teruggevraagd voor die klus bij dat tv-programma. Omdat die klus me het seizoen daarvoor behoorlijk zwaar viel, besloot ik voortvarend te zijn en de hulp in te roepen van Bosman GGZ. Ik was daar al eens onder behandeling geweest, maar in februari 2016 besloot men dat ik zonder ze verder kon, en werd mijn dossier gesloten. Dus toen ik ze in april om hulp vroeg (nét op tijd voor hulp in september, want joe, wachtlijsten), moest ik opnieuw op intake.

Lees hier verder! ☞

Doko made mo

Ik keek The Voice Kids. Het eerste kind begon te zingen. Wéér dat liedje. Had ik dit ook al niet eens in het Nederlands gehoord, vorige week? Zou het van een Disneyfilm zijn? Moana of zo? Ik googlede, kwam erachter dat de film ook wel Vaiana heet (voorheen dacht ik altijd dat dit twee verschillende films waren, lekker dom haha) en het liedje dat de kinderen zongen “How Far I’ll Go”. Ik moest huilen. Zocht de video op op YouTube. Meer huilen.

In het Japans heet het liedje “どこまでも“, “doko made mo”. “Doko” betekent “waar”, “made” betekent “tot”, in de zin van “deze trein rijdt van A tot B” en “mo” betekent “ook”. “Tot waar dan ook”, dus. Tranen met tuiten, inmiddels. Maar hoezo dan, Toeps? Ben je zo verdrietig? Nee, juist niet. Ik ben blij. Ik ben op reis, ik ben hier. En eindelijk, eindelijk is morgen mijn werk af. […]

Lees hier verder! ☞

Toeps in het kinderwarenhuis

“Are you okay?”, vraagt Kei. We zitten te eten aan een tafeltje op de vierde verdieping van een warenhuis. Deze verdieping is gespecialiseerd in kinder-spul, dus overal om ons heen zitten moeders met krijsende blagen. “I’m allright”, antwoord ik. Shit, denk ik. Is het zo duidelijk dat ik overprikkeld raak?

Lees hier verder! ☞

All the single kamers

De trouwe bloglezers weten dat het een tijdje niet zo goed ging. Mijn Amerika-vakantie met Riemer was kut, ik kon niet wachten om terug naar Japan te gaan en eenmaal thuis moest ik in no-time weer tripjes citizenM boeken, om even tot mezelf te komen. We gingen uit elkaar wonen, want “dat zou vast beter gaan”. Of dat echt zo was, wist ik niet. Toch was ik er ook niet zeker genoeg van dat het kut zou worden, al stond ik twee keer op het punt er een punt achter te zetten. Ik wist het gewoon niet. Echt niet.

Laatst voelde ik me eenzaam en spendeerde ik drie dagen bij Riemer in Rotterdam. En voor het eerst kon ik met grote overtuiging zeggen: Ja, volgens mij was dit uit-elkaar-wonen een goed idee. “Eh, ja, daarom deden we het toch?”, zei Riemer verbaasd. Ik probeerde uit te leggen dat het voor mij […]

Lees hier verder! ☞

Autistenvoer

Ik eet zelden fruit. Niet dat ik het niet lekker vind hoor, dat niet, maar het schillen, pellen, klaarmaken ervan. Brrr. Er is bijna geen fruit waar je geen vieze handen van krijgt. Bananen vind ik soms nog wel oké. Maar de rest? Yuk.

Daarbij heb ik een lichte fobie voor rottend fruit. Ik heb Riemer herhaaldelijk een een rotte appel uit de fruitschaal laten halen, want ik ga trillen en bibberen en wil er niet bij in de buurt komen. Mocht het écht niet anders kunnen, en ik moet zelf het probleem oplossen, dan mieter ik het liefst die hele fruitschaal weg. Nee, niet alleen de inhoud, letterlijk de hele mikmak, schaal en al.

Lees hier verder! ☞

Wat is de overeenkomst tussen autisme en een pot crème?

Niet al te lang geleden werd ik benaderd door iemand van Kiehl’s. Het beautymerk organiseerde een event over autisme, en omdat ze mijn blogs hadden gelezen, vroegen ze of ik het leuk zou vinden om te komen. De mail had het over crème, en over Autism Speaks, dus in eerste instantie had ik mijn twijfels. Eerst maar even bellen.

Lees hier verder! ☞

Autistic burnout en executive dysfunction

Oeh, moeilijke woorden! No worries, ik ga zo uitleggen wat ze betekenen. Ik kende ze tot dinsdag ook niet. De woorden althans. De kenmerken kwamen me namelijk maar al te bekend voor…

Dinsdag ging mijn afspraak niet door. Ik zat plots met een lege agenda, dus ik appte Charlotte. Zij had de middag vrij, dus ik besloot bij haar op bezoek te gaan in Almere. Op weg naar huis, in de trein, voelde ik hoe moe ik was. Ik tweette:

Lees hier verder! ☞

Bedrock slaat de plank mis: De terugkeer van de koelkastmoeder?

Oh jeetje, wat een tyfus ben ik nu weer tegengekomen op internet. Blog Bedrock, dat artikeltjes over psychologie, zelfzorg en voeding reduceert tot hapklare blokjes clickbait, schreef een stukje dat mijn aandacht trok. Titel: “Een andere kijk op autisme en ADHD (volgens nieuw onderzoek)“.

Als persoon met autisme ben ik natuurlijk altijd geïnteresseerd in nieuwe bevindingen over mijn stoornis. Maar de eerste alinea deed mijn haren al overeind staan.

Lees hier verder! ☞

Het kortste geheime plan ooit

Ik moet toegeven, het was een tikje stalkerig. Ik zag op Insta Stories dat ze in het Kawaii Monster Café zaten – ik zat in de Starbucks ernaast. Liep naar beneden, bestelde een crêpe en bingo. Cyarine en Tokidoki Traveler. Meiden die ik al een tijdje op social media volg, en die nu plots in de buurt waren. Of nou ja, Emma (aka Tokidoki Traveler), woont hier. Cyarine is een Dutchie. “Hoi Laura!”, zei ik. En omdat het vast een beetje creepy is om in Japan plots in je moedertaal te worden aangesproken: “Niet schrikken.”

Lees hier verder! ☞

Volkskrant Magazine over autisme: “Gewoon niet zeiken!”

Vanmorgen vond ik in mijn mailbox een Blendle-linkje naar een artikel dat werd aangekondigd met de zin: “Autisme, ADHD en narcisme, Nederland lijkt er massaal aan te lijden. Maar is dat ook zo? Of gaan we al te vastberaden op zoek naar een diagnose?” Ik voelde de bui al hangen, en ja hoor, wat een draak van een artikel heeft Margot C. Pol opgeleverd. Ik zat overigens ooit bij een Margot Pol op de basisschool, ik vraag me af of dat dezelfde is, na toevoeging van een interessant klinkende C. Maar goed, dat terzijde.

Lees hier verder! ☞

Een pleidooi voor positieve prikkels

Laatst had ik met een mede-autist afgesproken. Ik kende hem via een forum en was onder de indruk van zijn werk. Hij doet dingen met video. Op Facebook waren we aan de praat geraakt, en dat was zó herkenbaar allemaal, dat ik voorstelde eens te meeten. “Ach,” zei hij, “laat ik eens gek doen.” Dingen doen die buiten je comfort zone liggen, zoals met vreemden van internet afspreken, wordt autisten vaak afgeraden.

Lees hier verder! ☞

Rondjes

“Ik moet uit the loop komen. Ik moet uit the loop komen.” Het zinnetje herhaalt zich in mijn hoofd, waaardoor het ironischerwijs zelf een loop wordt. Een uur geleden zat ik thuis op de witte Malm-kast met daarin mijn kleren. Ik had me aangekleed, dus hey, da’s al iets. Maar toen zat ik daar op die Malm-kast, minutenlang, voor me uit te staren. “Ga iets doen Toeps. Ga naar buiten. Dat helpt altijd.”

Lees hier verder! ☞

Filemon is een autist en daar vind ik iets van

Hoera, Filemon is een autist. Dat is de conclusie die volgt uit zijn serie “Het is hier autistisch“, waarvan gisteren het eerste deel is uitgezonden. Natuurlijk wilde ik wel eens zien hoe autisme in de serie werd neergezet, en de op Facebook opduikende beelden van een zogenaamde “savant” maakte me in eerste instantie argwanend. Al eerder schreef ik een post getiteld “We zijn niet allemaal Kees“, waarin ik me beklaagde over het veelvuldig opvoeren van “wonder-autisten” om leuke televisie mee te maken.

Lees hier verder! ☞