Categorie: Asperger

Asperger is een vorm van autisme. Zelf omschrijf ik het vaak als “een lichte vorm”, hoewel dat technisch gezien niet helemaal klopt. Ik heb Asperger, wat inhoudt dat mijn prikkelverwerking iets anders werkt dan bij “normale” mensen. Ik krijg meer binnen. Oogcontact, geuren, geluiden. Soms is alle informatie een beetje too much voor me, dan kijk ik weg, trek ik me terug. Maar Asperger heeft ook voordelen: ik ben goed met logica en heb oog voor detail.

All the single kamers

De trouwe bloglezers weten dat het een tijdje niet zo goed ging. Mijn Amerika-vakantie met Riemer was kut, ik kon niet wachten om terug naar Japan te gaan en eenmaal thuis moest ik in no-time weer tripjes citizenM boeken, om even tot mezelf te komen. We gingen uit elkaar wonen, want “dat zou vast beter gaan”. Of dat echt zo was, wist ik niet. Toch was ik er ook niet zeker genoeg van dat het kut zou worden, al stond ik twee keer op het punt er een punt achter te zetten. Ik wist het gewoon niet. Echt niet.

Laatst voelde ik me eenzaam en spendeerde ik drie dagen bij Riemer in Rotterdam. En voor het eerst kon ik met grote overtuiging zeggen: Ja, volgens mij was dit uit-elkaar-wonen een goed idee. “Eh, ja, daarom deden we het toch?”, zei Riemer verbaasd. Ik probeerde uit te leggen dat het voor mij op papier destijds wel een goed idee léék, maar dat ik natuurlijk niet kon voelen hoe het nu écht zou zijn. Het is een beetje als met medicijnen: men kan wel zéggen dat ze werken, maar je merkt het pas als ze dat ook daadwerkelijk doen. Ik voelde me voor het eerst in lange tijd blij om bij Riemer te zijn, in plaats van stiekem te verlangen naar rust en mijn eigen huisje. Al was er nog altijd één probleem…

Lees hier verder! ☞

Autistenvoer

Ik eet zelden fruit. Niet dat ik het niet lekker vind hoor, dat niet, maar het schillen, pellen, klaarmaken ervan. Brrr. Er is bijna geen fruit waar je geen vieze handen van krijgt. Bananen vind ik soms nog wel oké. Maar de rest? Yuk.

Daarbij heb ik een lichte fobie voor rottend fruit. Ik heb Riemer herhaaldelijk een een rotte appel uit de fruitschaal laten halen, want ik ga trillen en bibberen en wil er niet bij in de buurt komen. Mocht het écht niet anders kunnen, en ik moet zelf het probleem oplossen, dan mieter ik het liefst die hele fruitschaal weg. Nee, niet alleen de inhoud, letterlijk de hele mikmak, schaal en al.

Lees snel verder!

Wat is de overeenkomst tussen autisme en een pot crème?

Niet al te lang geleden werd ik benaderd door iemand van Kiehl’s. Het beautymerk organiseerde een event over autisme, en omdat ze mijn blogs hadden gelezen, vroegen ze of ik het leuk zou vinden om te komen. De mail had het over crème, en over Autism Speaks, dus in eerste instantie had ik mijn twijfels. Eerst maar even bellen.

Lees snel verder!

Autistic burnout en executive dysfunction

Oeh, moeilijke woorden! No worries, ik ga zo uitleggen wat ze betekenen. Ik kende ze tot dinsdag ook niet. De woorden althans. De kenmerken kwamen me namelijk maar al te bekend voor…

Dinsdag ging mijn afspraak niet door. Ik zat plots met een lege agenda, dus ik appte Charlotte. Zij had de middag vrij, dus ik besloot bij haar op bezoek te gaan in Almere. Op weg naar huis, in de trein, voelde ik hoe moe ik was. Ik tweette:

tweet

Lees snel verder!

Bedrock slaat de plank mis: De terugkeer van de koelkastmoeder?

Oh jeetje, wat een tyfus ben ik nu weer tegengekomen op internet. Blog Bedrock, dat artikeltjes over psychologie, zelfzorg en voeding reduceert tot hapklare blokjes clickbait, schreef een stukje dat mijn aandacht trok. Titel: “Een andere kijk op autisme en ADHD (volgens nieuw onderzoek)“.

Als persoon met autisme ben ik natuurlijk altijd geïnteresseerd in nieuwe bevindingen over mijn stoornis. Maar de eerste alinea deed mijn haren al overeind staan.

Lees snel verder!

Het kortste geheime plan ooit

Ik moet toegeven, het was een tikje stalkerig. Ik zag op Insta Stories dat ze in het Kawaii Monster Café zaten – ik zat in de Starbucks ernaast. Liep naar beneden, bestelde een crêpe en bingo. Cyarine en Tokidoki Traveler. Meiden die ik al een tijdje op social media volg, en die nu plots in de buurt waren. Of nou ja, Emma (aka Tokidoki Traveler), woont hier. Cyarine is een Dutchie. “Hoi Laura!”, zei ik. En omdat het vast een beetje creepy is om in Japan plots in je moedertaal te worden aangesproken: “Niet schrikken.”

Lees snel verder!

Volkskrant Magazine over autisme: “Gewoon niet zeiken!”

Vanmorgen vond ik in mijn mailbox een Blendle-linkje naar een artikel dat werd aangekondigd met de zin: “Autisme, ADHD en narcisme, Nederland lijkt er massaal aan te lijden. Maar is dat ook zo? Of gaan we al te vastberaden op zoek naar een diagnose?” Ik voelde de bui al hangen, en ja hoor, wat een draak van een artikel heeft Margot C. Pol opgeleverd. Ik zat overigens ooit bij een Margot Pol op de basisschool, ik vraag me af of dat dezelfde is, na toevoeging van een interessant klinkende C. Maar goed, dat terzijde.

Lees snel verder!

Een pleidooi voor positieve prikkels

Laatst had ik met een mede-autist afgesproken. Ik kende hem via een forum en was onder de indruk van zijn werk. Hij doet dingen met video. Op Facebook waren we aan de praat geraakt, en dat was zó herkenbaar allemaal, dat ik voorstelde eens te meeten. “Ach,” zei hij, “laat ik eens gek doen.” Dingen doen die buiten je comfort zone liggen, zoals met vreemden van internet afspreken, wordt autisten vaak afgeraden.

Lees snel verder!

Rondjes

“Ik moet uit the loop komen. Ik moet uit the loop komen.” Het zinnetje herhaalt zich in mijn hoofd, waaardoor het ironischerwijs zelf een loop wordt. Een uur geleden zat ik thuis op de witte Malm-kast met daarin mijn kleren. Ik had me aangekleed, dus hey, da’s al iets. Maar toen zat ik daar op die Malm-kast, minutenlang, voor me uit te staren. “Ga iets doen Toeps. Ga naar buiten. Dat helpt altijd.”

Lees snel verder!

Filemon is een autist en daar vind ik iets van

Hoera, Filemon is een autist. Dat is de conclusie die volgt uit zijn serie “Het is hier autistisch“, waarvan gisteren het eerste deel is uitgezonden. Natuurlijk wilde ik wel eens zien hoe autisme in de serie werd neergezet, en de op Facebook opduikende beelden van een zogenaamde “savant” maakte me in eerste instantie argwanend. Al eerder schreef ik een post getiteld “We zijn niet allemaal Kees“, waarin ik me beklaagde over het veelvuldig opvoeren van “wonder-autisten” om leuke televisie mee te maken.

Lees snel verder!

Vraag dat maar even aan Henk

Hallo lieve bloglezertjes! Het is de hoogste tijd voor een update. Niet zo lang geleden vertelde ik jullie namelijk dat ik een nieuwe baan had gescoord, en daar ben ik vorige week dan ook begonnen. Voor wie geen zin heeft om op de link te klikken: Ik ben photoshopper in het team van Zondag met Lubach!

Lees snel verder!

Ben ik een nieuwetijdskind?

Een tijdje geleden ontving ik een mailtje, gestuurd via het contactformulier van mijn blog: “Weet je zeker dat je Asperger hebt? Het eerste wat ik aan je leuke, brutale ogen zag was dat je een hypersensitief persoon bent, waarschijnlijk een nieuwetijdskind…”

Lees snel verder!

I’m not here to make friends

Er zijn grofweg twee categorieën te onderscheiden in gaijin (buitenlanders) die langere tijd in Japan verblijven. De party people, en de nerds. Het is niet heel moeilijk te raden tot welke categorie ik behoor.

Lees snel verder!

Over vaccinatie en autisme

Het is weer een hot topic deze week: vaccinaties. Er zou vergif in zitten en je zou er autisme van krijgen. Arjen Lubach wijdde er in zijn programma een stukje aan, en dat leverde op Facebook onder andere deze reactie op:

milan

Lees snel verder!

Vechten, vluchten of bevriezen

Hallo lieve lezers. Ik weet niet wat het is, maar ik voel me een beetje meh. Het is niet erg, ik heb het vaker. Meestal moet ik gewoon een paar dagen in bed liggen mopperen, waarna het spontaan beter gaat. Of ik bleek ergens onbewust heel erg tegenop te zien, waarna het slechte humeur als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hoe dan ook: Ik voel me meh.

Lees snel verder!

Help, mijn man is een autist!

Toen ik gisteren “Help, mijn man is klusser” terug zat te kijken (“Wat doe jij in Tokio?!” – Ehm, ja…), zag ik een scenario dat we wel vaker in het programma zien. Een ernstig gevalletje miscommunicatie, tussen een man met autistische trekken* en een vrouw met een lichtelijk labiele persoonlijkheid.

Lees snel verder!